1.6.2026, 23:12
Həyatımda hər şey birdən-birə dəyişə bilər. Bunu anlamaq üçün böyük itki yaşamaq lazım deyil. Bəzən kiçik bir hərəkət, bir yükləmə kifayətdir. Mənim hekayəm də məhz belə başladı – darıxmaqdan, yox, məcburiyyətdən.
Adım Səməddir. 34 yaşım var, Bakıda taksi sürürəm. Günlərim benzin qoxusunda, yollarda keçir. Sərnişinlərim çox vaxt susqun olur, bəziləri dərdini danışır. Hər gün eyni marşrutlar, eyni tıxaclar. Bu işi 6 ildir görürəm. Öncə xoşuma gəlirdi – azadlıq, külək, şəhər. Amma indi? Yormuşam. 6 ilin yorğunluğu çiyinlərimdə dağ kimidi.
Həyat yoldaşımla ayrılmışdıq. Uşaqlar anasında qalmışdı. Hər həftə sonu onları görməyə gedirəm. Yolda onlara çörək, şirniyyat, bəzən də oyuncaq alıram. Amma pul çatmır. Taksi gəlirləri yağışlı günlərdə ancaq yanacağa çatır. Özüm də bilirəm ki, dəyişməliyəm, amma nəyi dəyişim? Başqa peşə yoxdu əlimdə.
Bir axşam şirkətin qarajında növbə gözləyirdim. Sürücülər çay içir, söhbət edirdi. Söhbət döndü döndü gəldi onlayn oyunlara. Sürücü Namiq dedi: “Gecələr yata bilmirəm, telefonu açıb fırladıram. Bəzən 50 manat da qazanıram”. Çoxu güldü. Mən gülmədim. Namiq mənə baxıb dedi: “Sən ciddisən, yoxla”. Həmin gecə evə gəldim. Televizoru açmadım. Yemək bişirmədim. Oturdum telefonuma baxdım. Əvvəlcə düşündüm: “Başqa iş yoxdu?” Sonra Namiqin dediyi saytı axtardım.
Tapsam da, tapmasam da, telefonum zəif idi. Köhnə “Redmi 7”. Batareyası tez bitir, yaddaşı dolub daşır. Saytı açmaq üçün proqram lazım idi. “Yüklə” düyməsinə basdım. 3 dəqiqə gözlədim. Sonra bir səhv oldu, yenə basdım. Düzünü desəm, bezmişdim. Amma təslim olmadım. Nəhayət ki, mostbet yükləmə işə yaradı. Telefonumun ekranında yeni bir işarə peyda oldu. O an bilmirdim ki, bu işarə nələrə səbəb olacaq.
Proqram açıldı. Qeydiyyat sürətli keçdi. Cibimdə nə qədər pul var idi? 12 manat. Bəli, cəmi 12 manat. Səhər üçün çörək, pendir, çay almalıydım. Ancaq içimdə nəsə deyirdi: “Sına, 12 manatla nə itirə bilərsən?” Minimum mərclə başladım. Oyunlar çox idi, başım qarışdı. Bir oyun seçdim – “Book of Ra” kimi bir şey. Adı yadımda deyil, amma qaydaları sadə idi: üç eyni şəkil düşməlidir. 0.5 manatlıq mərclərlə fırladım. Beş dəqiqə sonra 12 manat bitmişdi. Heç nə qazanmamışdım.
O gecə acıqlı yatdım. Səhər durdum, işə getdim. Axşam yenə qaraja gəldim. Bu dəfə fərqli idi. Namiq gördü ki, üzüm əyri, soruşdu: “Nə olub?” Danışdım. Güldü. Dedi: “12 manatla heç nə olmaz. Amma sən səhv oynamısan. Düz oyunu seçməmisən”. O mənə başqa bir oyun göstərdi. Axşam evə gələndə yenə mostbet yükləmə etdim – proqram artıq telefonumda idi, sadəcə açmaq lazım idi. Bu dəfə 15 manatım vardı. Səhər yeməyimi atlayıb onu saxlamışdım. Namiqin dediyi oyuna girdim. Adı “Aztec Gold” idi. Fərqli qaydaları var idi, amma mən tez başa düşdüm.
Bu dəfə 1 manatlıq mərclərlə başladım. Fırladım. 15 manat qısa müddətdə 10-a düşdü. Sonra 6-ya. Sonra 3-ə. Ürəyim döyünürdü. Bir daha fırladım – ekranda qızıl işarələr düşdü. 8 manat qayıtdı. Nəfəsimi dərdim. Düşündüm: “Ya dayan, ya davam et”. Davam etdim. Növbəti fırlanmada ekran tamamilə qızıl rəngə boyandı. Bonus raund işə düşdü. Nə baş verdiyini anlamadım. Sadəcə səslər, işıqlar, sonra ekranda rəqəm: 187 manat.
187 manat. Taksi sürməklə 4 günə qazandığım pul. Mən oturduğum yerdə donub qalmışdım. Telefonu yerə qoyub ayağa qalxdım. Pəncərəyə yaxınlaşıb Bakının işıqlarına baxdım. Fikirləşdim: “Bu necə mümkündür?”. Hiss edirdim ki, səhv olmalıdır. Amma olmamışdı. Həmin gecə 187 manatın 150-ni çıxartdım, qalan 37-si ilə heç oynamadım. Qayda qoydum: “Əgər bir də oynasam, ancaq uduşdan oynayacam”.
Üç gün keçdi. O üç gündə uşaqlarıma istədikləri oyuncaqları ala bildim. Onlara demişdim ki, yaxşı sərnişin çox oldu bu günlər. İnanırdılar. Həyat yoldaşıma da bir az pul göndərdim. O da təəccübləndi, izah istədi. Dedim: “Əlavə iş düşdü”. Yalan dedim. Bilirəm ki, yaxşı deyil. Amma o başa düşməzdi ki, bir gecə ərzində 15 manatı 187 edə bilərəm. Bunu ancaq mən başa düşdüm.
İndi hərdənbir oynayıram. Həftədə bir, maksimum iki dəfə. Heç vaxt 30 manatdan çox mərc qoymuram. Qazansam – şükür, uduzsam – eybi yox. Amma o gecə mənə bir şey öyrətdi: bəzən həyatda nəsə dəyişmək üçün sadəcə bir yükləmə kifayətdir. Həmin yükləmə mənə ümid qaytardı. 12 manatla başlamışdım, 187 ilə bitirmişdim. Bəlkə də sabah yenə 200, bəlkə də 10. Fərqi yoxdu. Önəmli olan mənim bilməyimdir ki, hələ də fırlana bilirəm. Hələ də şansın üzümə gülə biləcəyinə inanıram. Və bu inam, inanın, taksinin sükanı arxasında yorğan-yorğan yuxudan daha dəyərlidir.
Adım Səməddir. 34 yaşım var, Bakıda taksi sürürəm. Günlərim benzin qoxusunda, yollarda keçir. Sərnişinlərim çox vaxt susqun olur, bəziləri dərdini danışır. Hər gün eyni marşrutlar, eyni tıxaclar. Bu işi 6 ildir görürəm. Öncə xoşuma gəlirdi – azadlıq, külək, şəhər. Amma indi? Yormuşam. 6 ilin yorğunluğu çiyinlərimdə dağ kimidi.
Həyat yoldaşımla ayrılmışdıq. Uşaqlar anasında qalmışdı. Hər həftə sonu onları görməyə gedirəm. Yolda onlara çörək, şirniyyat, bəzən də oyuncaq alıram. Amma pul çatmır. Taksi gəlirləri yağışlı günlərdə ancaq yanacağa çatır. Özüm də bilirəm ki, dəyişməliyəm, amma nəyi dəyişim? Başqa peşə yoxdu əlimdə.
Bir axşam şirkətin qarajında növbə gözləyirdim. Sürücülər çay içir, söhbət edirdi. Söhbət döndü döndü gəldi onlayn oyunlara. Sürücü Namiq dedi: “Gecələr yata bilmirəm, telefonu açıb fırladıram. Bəzən 50 manat da qazanıram”. Çoxu güldü. Mən gülmədim. Namiq mənə baxıb dedi: “Sən ciddisən, yoxla”. Həmin gecə evə gəldim. Televizoru açmadım. Yemək bişirmədim. Oturdum telefonuma baxdım. Əvvəlcə düşündüm: “Başqa iş yoxdu?” Sonra Namiqin dediyi saytı axtardım.
Tapsam da, tapmasam da, telefonum zəif idi. Köhnə “Redmi 7”. Batareyası tez bitir, yaddaşı dolub daşır. Saytı açmaq üçün proqram lazım idi. “Yüklə” düyməsinə basdım. 3 dəqiqə gözlədim. Sonra bir səhv oldu, yenə basdım. Düzünü desəm, bezmişdim. Amma təslim olmadım. Nəhayət ki, mostbet yükləmə işə yaradı. Telefonumun ekranında yeni bir işarə peyda oldu. O an bilmirdim ki, bu işarə nələrə səbəb olacaq.
Proqram açıldı. Qeydiyyat sürətli keçdi. Cibimdə nə qədər pul var idi? 12 manat. Bəli, cəmi 12 manat. Səhər üçün çörək, pendir, çay almalıydım. Ancaq içimdə nəsə deyirdi: “Sına, 12 manatla nə itirə bilərsən?” Minimum mərclə başladım. Oyunlar çox idi, başım qarışdı. Bir oyun seçdim – “Book of Ra” kimi bir şey. Adı yadımda deyil, amma qaydaları sadə idi: üç eyni şəkil düşməlidir. 0.5 manatlıq mərclərlə fırladım. Beş dəqiqə sonra 12 manat bitmişdi. Heç nə qazanmamışdım.
O gecə acıqlı yatdım. Səhər durdum, işə getdim. Axşam yenə qaraja gəldim. Bu dəfə fərqli idi. Namiq gördü ki, üzüm əyri, soruşdu: “Nə olub?” Danışdım. Güldü. Dedi: “12 manatla heç nə olmaz. Amma sən səhv oynamısan. Düz oyunu seçməmisən”. O mənə başqa bir oyun göstərdi. Axşam evə gələndə yenə mostbet yükləmə etdim – proqram artıq telefonumda idi, sadəcə açmaq lazım idi. Bu dəfə 15 manatım vardı. Səhər yeməyimi atlayıb onu saxlamışdım. Namiqin dediyi oyuna girdim. Adı “Aztec Gold” idi. Fərqli qaydaları var idi, amma mən tez başa düşdüm.
Bu dəfə 1 manatlıq mərclərlə başladım. Fırladım. 15 manat qısa müddətdə 10-a düşdü. Sonra 6-ya. Sonra 3-ə. Ürəyim döyünürdü. Bir daha fırladım – ekranda qızıl işarələr düşdü. 8 manat qayıtdı. Nəfəsimi dərdim. Düşündüm: “Ya dayan, ya davam et”. Davam etdim. Növbəti fırlanmada ekran tamamilə qızıl rəngə boyandı. Bonus raund işə düşdü. Nə baş verdiyini anlamadım. Sadəcə səslər, işıqlar, sonra ekranda rəqəm: 187 manat.
187 manat. Taksi sürməklə 4 günə qazandığım pul. Mən oturduğum yerdə donub qalmışdım. Telefonu yerə qoyub ayağa qalxdım. Pəncərəyə yaxınlaşıb Bakının işıqlarına baxdım. Fikirləşdim: “Bu necə mümkündür?”. Hiss edirdim ki, səhv olmalıdır. Amma olmamışdı. Həmin gecə 187 manatın 150-ni çıxartdım, qalan 37-si ilə heç oynamadım. Qayda qoydum: “Əgər bir də oynasam, ancaq uduşdan oynayacam”.
Üç gün keçdi. O üç gündə uşaqlarıma istədikləri oyuncaqları ala bildim. Onlara demişdim ki, yaxşı sərnişin çox oldu bu günlər. İnanırdılar. Həyat yoldaşıma da bir az pul göndərdim. O da təəccübləndi, izah istədi. Dedim: “Əlavə iş düşdü”. Yalan dedim. Bilirəm ki, yaxşı deyil. Amma o başa düşməzdi ki, bir gecə ərzində 15 manatı 187 edə bilərəm. Bunu ancaq mən başa düşdüm.
İndi hərdənbir oynayıram. Həftədə bir, maksimum iki dəfə. Heç vaxt 30 manatdan çox mərc qoymuram. Qazansam – şükür, uduzsam – eybi yox. Amma o gecə mənə bir şey öyrətdi: bəzən həyatda nəsə dəyişmək üçün sadəcə bir yükləmə kifayətdir. Həmin yükləmə mənə ümid qaytardı. 12 manatla başlamışdım, 187 ilə bitirmişdim. Bəlkə də sabah yenə 200, bəlkə də 10. Fərqi yoxdu. Önəmli olan mənim bilməyimdir ki, hələ də fırlana bilirəm. Hələ də şansın üzümə gülə biləcəyinə inanıram. Və bu inam, inanın, taksinin sükanı arxasında yorğan-yorğan yuxudan daha dəyərlidir.